Zuid-Afrika
14 september tot en met 9 oktober 2000
Donderdag 14 september / vrijdag 15 september
Vandaag zal ik vertrekken naar Zuid-Afrika. Ik heb er veel over gelezen en prachtige foto's van gezien en ik ben erg benieuwd of alles net zo mooi blijkt als het er nu in mijn gedachten uitziet.
Om 14.30 uur vertrek ik naar Schiphol ook al moet ik daar pas om 17.30 uur zijn. Er worden in Nederland wegen geblokkeerd vanwege de hoge benzineprijzen en je weet maar nooit. Veel te vroeg ben ik op Schiphol waar ik bij een laatste Big Mac een tijdje naar de aankomende en vertrekkende vliegtuigen zit te kijken. Dan ga ik inchecken. In eerste instantie slaat de schrik me enigszins om het hart: op de afgesproken plaats waar een medewerker van Summum de tickets uitdeelt, staan vrijwel alleen maar mensen die een stuk ouder zijn dan ik. Ik ontmoet ook Janet, met wie ik de komende weken een kamer zal delen. Zij is gelukkig wel van mijn leeftijd. Uiteindelijk kan ik om 19.15 uur boarden en vertrekt ons toestel met twintig minuten vertraging naar Frankfurt.
In Frankfurt hebben we erg kort de tijd om over te stappen. Onze bagage is dan ook eerder op Schiphol gelabeld met het woord 'hot' erop, zodat de bagage als laatste het vliegtuig in zou gaan om er in Frankfurt als eerste weer uit te komen. Om 21.05 uur landen we in Frankfurt en om 22.00 uur vertrekt uiteindelijk onze vlucht naar Johannesburg. Ik zit naast Janet dus we hebben aardig wat uurtjes de tijd om kennis met elkaar te maken. Pas om 23.45 uur gaan we warm eten en ik moet zeggen dat ik dan al aardig rammel. Maar ik wil ook graag slapen en baal dus extra dat het eten zo laat pas komt. Het is lastig om mijn benen kwijt te kunnen en we hebben 's nachts wat turbulentie waardoor we de riemen moeten vastmaken, dus ik slaap erg slecht. Maar ach, dat hoort erbij.
Om 5.30 uur word ik weer wakker gemaakt voor het ontbijt. Inmiddels vliegen we boven Zaïre en Zambia. Wat een vreselijk raar idee! Ook erg jammer dat we hier 's nachts overheen vliegen want nu zien we helemaal niets. Om 7.30 uur landen we dan eindelijk in Johannesburg en is de vakantie echt begonnen! Alle reisgidsen en reisorganisaties waarschuwen vreselijk voor Johannesburg, maar op het vliegveld zelf merk ik daar niets van. Het is een heel erg nieuw en schoon vliegveld en behoorlijk groot. Met een trap verlaten we het vliegtuig en het is berekoud! Een graad of tien en het waait hard. Bovendien is het bewolkt, dus mijn eerste indruk van het Afrikaanse weer is niet echt goed. De douane duurt vrij lang en mijn paspoort wordt goed bekeken. Ik krijg een tijdelijk visum en een mooie stempel dus dat staat weer leuk. Op dat moment weet ik nog niet dat zowat mijn hele paspoort tijdens de komende reis vol gestempeld zal gaan worden. De bagage komt gelukkig ook erg snel en dan loop ik door naar de hal waar onze reisbegeleider op ons zal wachten. Sandra heet ze. Ze wacht voor ons bij de bagage terwijl wij snel de eerste dollars in randen omwisselen. Vorig jaar ben ik naar Cuba geweest en ik ben verbaasd over de Westerse uitstraling die het vliegveld en de banken hier hebben. Ik had iets veel ouders en armoedigers verwacht, geloof ik.
Dan lopen we naar de bus. Die staat een stukje bij de aankomsthal vandaan samen met een boel andere bussen. Het is een klein busje waar we precies met ons eenentwintigen inpassen en erachter hangt een trailer waar de bagage in kan. Onze chauffeur heet Steve, is blank en komt uit Namibië. We verwachten dat we direct naar ons hotel in Pretoria gebracht zullen worden, maar wanneer we in Pretoria aankomen (ongeveer vijfentwintig minuten rijden van het vliegveld in Jo'burg) krijgen we direct een rondrit langs van alles en nog wat. Ik ben moe en ik heb honger en alles gaat een beetje langs me heen. We rijden naar het Voortrekkersmonument. Dat is gebouwd om de eerste blanken die vanaf de Kaap naar deze streek zijn gekomen te herdenken. Het is een groot vierkant gebouw met allerlei afbeeldingen in de muren uitgehouwen. Van bovenaf heb je een mooi uitzicht over de stad. De omgeving is mooi: er is rode aarde, zoals ik me dat bij Afrika voorstel en er staan allerlei verschillende bomen waaronder palmen. Naast het Voortrekkersmonument is een klein cafeetje waar ik mijn eerste rooibosthee drink en een onvervalste Mars eet. Dat helpt. Janet en ik maken kennis met Marja en Marianne, die allerlei fototoestellen en een videocamera bij zich hebben.
Vervolgens rijden we met de bus naar het Paul Krugerhuis, een museum in het huis waar ooit Paul Kruger heeft gewoond. Ik ben zo moe dat ik niet eens mee naar binnen wil maar lijdzaam op een muurtje buiten afwacht wanneer ik naar bed kan. Daar maak ik kennis met Lienet en Hitjo, een Gronings stel. Om 11.30 uur vraagt Sandra of er belangstelling is voor een trip naar Soweto, het township in Johannesburg. Ik zou er erg graag heen willen, maar ik ben veel te moe en bovendien is het behoorlijk duur. Een trip van een paar uur kost bijna honderd gulden. Dan rijden we door naar het hotel. We slapen op de zesde verdieping en het hotel ziet er prima uit. Samen met Janet doe ik een tukje tot een uur of 13.00 en neem daarna een frisse douche. Daar knap je van op! We eten wat in het hotel en besluiten dan samen de stad in te gaan. Wanneer we echter bij de receptie komen, raadt de man achter de balie ons sterk af alleen de stad in te lopen. We kunnen een taxi nemen of moeten thuis blijven. Sandra is met de groep al eerder de stad in gegaan en haar kunnen we het dus niet vragen. We besluiten al onze spullen in de hotelkamer te laten en gaan dan toch maar een ommetje lopen. De sfeer in de stad is absoluut niet naar en ik voel me er veilig, veel veili ger dan op Cuba. Alleen een echt interessant stukje in de stad kunnen we niet echt vinden. Later bedenk ik dat ik nou juist voor dit soort momenten de Lonley Planet had gekocht, compleet met kaartjes van de steden en zo. Tja, even inkomen nog.
Terug bij het hotel zit ik even lekker in de zon, die inmiddels is doorgekomen en lees wat in die bewuste Lonely Planet. Dan doe ik nog een dutje tot 18.30 uur waarna we met de hele groep vertrekken naar een restaurant dat Gerard Moerdijk heet. Hoezo Nederlands? We krijgen een vastgesteld menu, dat bestaat uit pompoensoep (lekker), rijst, drie pasteitjes van kip, lamsvlees en impala (hu, dat smaakt naar hachee!) en een zoet taartje toe. Ik voel me erg stoer dat ik direct op mijn eerste avond in Afrika al een vreemdsoortig beest heb gegeten. Sandra vertelt ons een en ander over de komende periode en om 22.30 uur zijn we terug in het hotel. Daar schrijf ik even in mijn dagboek, maar ga daarna snel slapen.
Zaterdag 16 september
Ik heb heerlijk geslapen wanneer ik om 7.30 uur wakker word. Wat is het heerlijk om geen tijdverschil te hebben en dus ook geen jetlag maar gewoon alleen moe te zijn van de reis! Ik douche weer onder een prima douche en ga daarna met mijn bagage naar beneden. Bij de bus hebben we opeens een andere chauffeur. Deze heet Juan (noemt zichzelf gewoon John) en komt uit Zuid-Afrika. Steve's paspoort bleek niet in orde om naar Swaziland en Lesotho te gaan met ons vandaar dat we nu een andere chauffeur hebben. Ik ontbijt met een Engels ontbijt: bacon & eggs en chips en da's zwaar. Om 8.30 uur gaan we de bus in en rijden we eerst nog even langs de Union Buildings om foto's te maken. Ik voel me een echte toerist: bus uit, foto maken, bus weer in. De Union Buildings zijn de regeringsgebouwen die hier in Pretoria in een prachtig park liggen. Gedurende de winter zit het parlement hier, maar ze zijn nu net vertrokken naar Kaapstad waar ze de zomer doorbrengen. Dan rijden we door het centrum van de stad over het Kerkplein waar allerlei mooie gebouwen aan liggen en een groot standbeeld staat van Paul Kruger. Daarna verlaten we de stad.
De snelweg is prima: vierbaans met een brede middenberm en een prima wegdek. Ook dit is anders dan Cuba. Bij een Shellstation (hoe zat dat ook alweer met Shell en Zuid-Afrika?) stoppen we voor diesel, thee en een toilet. De linkervoorband van de bus maakt een zachte indruk en er ontstaat een lichte paniek in de groep: gaat dit wel goed? Dan vertelt Sandra dat onze chauffeur automonteur is en dat helpt. De rust keert weer en Juan pompt de band op. We rijden weer verder en stoppen dan in Dullstroom voor de lunch. We lunchen bij Harrie's Pancakes en ik eet een heerlijke pannenkoek, gevuld met enorm veel cheddarkaas. Mjam mjam mjam. Buiten is een klein winkeltje waar ze onder andere 'Willie Warmers' verkopen. De vorm laat niets aan duidelijkheid over voor wat betreft het lichaamsdeel dat door deze warmer gewarmd moet worden. Ik heb er als vrouw in ieder geval niets aan. Daar gaat weer een foto.
Om 14.00 uur rijden we verder naar Sabie, waar we zullen overnachten. Het landschap begint interessanter te worden, met veel heuvels, verre uitzichten, rotsen en een behoorlijke verlatenheid. Ik vind het hier mooi! Om 16.30 uur zijn we in het hotel dat uit allerlei kleine huisjes bestaat. Het heerlijke daarvan is dat je via je eigen voordeur direct buiten staat. Om 17.45 uur ga ik met Janet, Hitjo & Lienet en Marja & Marianne naar het stadje. Er is een Internetcafé maar dat is helaas al dicht. Ook Hitjo en Marja blijken te willen Internetten deze reis dus dat is wel handig. Ik eet een hamburger met ananas en drink een glas wijn. We kletsen nog een aardig tijdje verder in de kroeg en om 22.00 uur zijn we terug in het hotel. We gaan nog even in de bar zitten en kletsen ook met Juan. Hij blijkt eigenlijk helemaal geen chauffeur te zijn! Hij werkt als monteur in de garage die de bussen verhuurt en omdat Steve's paspoort niet in orde was en ze zonder chauffeurs zaten, is hij door zijn baas gevraagd ons door Zuid-Afrika te rijden. Op veel plaatsen is hij zelf ook nog nooit geweest en zijn vrouw heeft dus hals over kop voor drie weken kleren voor hem moeten inpakken. Tja. Om 23.15 uur worden we de bar uitgeschopt en duik ik mijn bed in, waar ik nog tot 1.00 uur met Janet lig te kletsen.